«Η Πτέρυγα» Συνέντευξη με τη Χριστίνα Μαριάνου

Με αφορμή την δύσκολη εγκυμοσύνη της σκηνοθέτιδας της παράστασης «Η Πτέρυγα»  Έλενας Μαυρίδου, συνάντησα την πρωταγωνίστρια του έργου Χριστίνα Μαριάνου και εκείνη με ξενάγησε στην Πτέρυγα. Μου σύστησε τα άτομα που θα συναντήσω σ’ αυτήν, ενώ δεν παραλείψαμε να επικεντρωθούμε στη σχέση του ζευγαριού κατά τη διάρκεια του τοκετού. Τέλος καταλήξαμε ότι πρέπει πολλές φορές να αφηνόμαστε στο ένστικτο και εκείνο θα μας καθοδηγήσει.

Πτέρυγα παίζεται στο θέατρο Χώρος και θα ολοκληρώσει τις παραστάσεις της στις 14 Μαϊου.

Η συνέντευξη:

Θα ήθελες να μας παρουσιάσεις την «Πτέρυγα»;

Η Πτέρυγα είναι μία παράσταση που έγινε έπειτα από πραγματικές συνεντεύξεις κυρίως γυναικών αλλά και αντρών με κεντρικό θέμα την μητρότητα. Μιλήσαμε με γυναικολόγους, μαίες, γυναίκες που είχαν μία εύκολη κύηση, γυναίκες που ήθελαν να κάνουν παιδί αλλά δεν μπορούσαν, γυναίκες που το παιδί τους μπήκε σε θερμοκοιτίδα και δυσκολεύτηκαν. Η Έλενα η οποία η ίδια είχε μία δύσκολη εγκυμοσύνη καθ’ ότι νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο 3 μήνες όταν ήταν έγκυος είδε πάρα πολλά περιστατικά τα οποία τα κατέγραψε. Το υλικό όλο αυτό που μαζεύτηκε κατά την διάρκεια των προβών μέσα στο μυαλό μου πλέον δημιουργεί και άλλες παραστάσεις με την έννοια της διαφορετικής κύησης σε κάθε γυναίκα. Τελικά πήρε αυτή τη μορφή όπου φτιάξαμε ένα σύμπαν αρκετά σουρεαλιστικό θα έλεγα, περισσότερο το αντιλαμβάνομαι σαν έναν ονειρικό κόσμο όπου ο τρόπος προσέγγισης αφορά το σωματικό αλλά και το τι συμβαίνει στο εσωτερικό της γυναίκας. Επιπλέον είναι μία δύσκολη κύηση όπου η γυναίκα δίνει την προσωπική της μάχη και όλο αυτό νιώθω ότι έχει να κάνει με τον κύκλο της ζωής.

Τι ανθρώπους θα συναντήσουμε καθώς περπατάμε στην «Πτέρυγα»;

Θα συναντήσουμε την μαία, όπου τελικά κατά την γνώμη μου είναι μία γυναίκα-προστάτης η οποία δεν καταλαβαίνεις αν έζησε παλαιότερα ή ζει τώρα. Μοιάζει να είναι κάτι ανώτερο που θα είναι εκεί και θα προστατεύσει όποια γυναίκα την έχει ανάγκη. Ένα πρόσωπο που τα μάτια της έχουν δει τα πάντα και πολλές φορές μοιάζει να είναι η ίδια η Πτέρυγα. Έπειτα θα συναντήσουμε τον σύζυγο όπου όπως μου είπε και μία φίλη που είδε την παράσταση ότι είναι ένα ζευγάρι που βγάζει υγεία. Ο τρόπος που συμπεριφέρεται προς την σύζυγο του και η αγάπη που υπάρχει ανάμεσα τους δείχνει ότι όλοι οι άνθρωποι ψάχνουμε την αγάπη απλώς πολλές φορές φοβόμαστε να το πούμε. Να πούμε ότι θέλουμε να αγαπηθούμε και να πηγαίνουμε προς τη χαρά. Υπάρχει ένα χάος γύρω μας που μας σπρώχνει προς το σκοτάδι και μας κάνει να μην μπορούμε να πούμε το αυτονόητο και αυτό που λέει η καρδιά μας.

Διαβάστε επίσης

Μίλησε μου για τα στοιχεία σουρεαλισμού της παράστασης.

Κατά την γνώμη μου κατά την διάρκεια των προβών και όπως δουλεύαμε αυτή την παράσταση νιώθω ότι υπάρχει μία ποιητικότητα, με την έννοια όλων αυτών των εικόνων που βλέπουμε στην πορεία της παράστασης. Ότι υπάρχει κάτι το μεταφυσικό, αν αναρωτηθούμε κιόλας πώς εμείς οι ίδιοι ήρθαμε στη ζωή. Τίποτα δεν θυμόμαστε και τίποτα δεν μπορούμε να εξηγήσουμε ακριβώς. Αυτό προσπαθεί να κάνει αυτή η παράσταση να μας μετακινήσει και να αναρωτηθούμε πώς φτάσαμε εδώ.

Περιέγραψε μου τη σχέση-σκέψεις του ζευγαριού κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Νομίζω ότι δεν βλέπουμε τον άντρα μόνο ως υποστηρικτή αλλά και ως εμπλεκόμενο στην διάρκεια της κύησης. Βλέπουμε τις αγωνίες του και τους φόβους τους. Υποστηρίζει την γυναίκα του γιατί εκείνη είναι που κυοφορεί, αυτή είναι που πονάει και βλέπει όλες αυτές τις αλλαγές στο σώμα της. Παρατηρούμε επίσης το πώς ενώ δεν μπορεί να κάνει κάτι πρακτικά είναι εκεί για να ενθαρρύνει και να κρατήσει το χέρι της συντρόφου του.

Ποια είναι η ψυχοσύνθεση της γυναίκας κατά την διάρκεια της κύησης;

Κατά την διάρκεια της παράστασης αλλά και πιο πριν των προβών κατάλαβα πόσο μεγάλη είναι η μετατόπιση τόσο ψυχικά αλλά και σωματικά. Σκέφτομαι πολλές φορές πώς η φύση έχει προβλέψει να δώσει τον χρόνο στην γυναίκα αυτούς τους 9 μήνες ώστε να εξοικειωθεί με την κατάσταση. Δένεται η γυναίκα αυτόματα με το έμβρυο γιατί είναι αυτή που το κουβαλάει σαν αποστολή. Μαζί με τις δυσκολίες που υφίσταται ότι πρέπει να κάνει τα πάντα ώστε να έρθει στον κόσμο.

Πόσο εύκολο ήταν από μεριάς σου να μπεις στο ρόλο μιας γυναίκας σε εγκυμοσύνη, αλλά και πώς επεξεργάστηκες όλες αυτές τις πληροφορίες που έλαβες από την Έλενα;

Σε όλο αυτό με βοήθησε πάρα πολύ η Έλενα και γιατί είναι η ίδια μητέρα αλλά και γιατί ήταν δική της ιστορία. Το πώς ένιωθε, το ότι όλη της η ζωή ξαφνικά ήταν σ’ ένα νοσοκομείο και ο καθημερινός σκοπός και στόχος ήταν να μπορέσει με αισιοδοξία πάντα να φέρει εις πέρας αυτή την αποστολή. Ο τρόπος προσέγγισης του ρόλου ήταν αρκετά σωματικός. Σίγουρα όλες οι πληροφορίες που άκουσα και έμαθα με βοήθησαν να ανοίξω τη φαντασία μου, αλλά επειδή επιμείναμε στο σωματικό κάπως νομίζω ότι το σώμα έπαιξε το σημαντικότερο ρόλο.

Θα ήθελες να στείλεις ένα μήνυμα στις γυναίκες που δεν μπορούν να κάνουν παιδί ή βρίσκονται σε προσπάθεια να αποκτήσουν;

Νομίζω ότι επειδή τα πράγματα επιστημονικά έχουνε εξελιχθεί και έχουν γίνει πιο εύκολα απ’ ότι παλαιότερα ώστε να αποκτήσει μία γυναίκα παιδί, πλέον πιστεύω ότι είναι και επιλογή. Το θέμα της εγκυμοσύνης είναι αρκετά προσωπικό για κάθε γυναίκα. Επίσης μεγάλο ρόλο εκτός από την επιλογή παίζει και το ένστικτο. Πρέπει να ακούμε και την καρδιά μας. Αν κάτι μέσα μας είναι εκεί για να στηρίξει τον ερχομό ενός νέου ανθρώπου τότε αυτό θα συμβεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Δεν πρέπει πολλές φορές να το σκεφτόμαστε αλλά να αφηνόμαστε.

Έχεις φανταστεί τον εαυτό σου στο ρόλο της μητέρας;

Έχω φανταστεί τον εαυτό μου σ’ αυτό το ρόλο της μητέρας, αν και περισσότερο εικόνες φτιάχνω στο μυαλό μου. 

Ο άνθρωπος θα είναι πάντα αμήχανος στη γέννηση ενός μωρού.

Χριστίνα Μαριάνου

Αρχική δημοσίευση στο unstage.gr.

Κλείσε το εισιτήριό σου εδώ.

Γιάννης Βανταράκης

Προτάσεις Θεάτρου & Κινηματογράφου

Συνεντεύξεις

johnvantarakis86@gmail.com

Oνομάζομαι Ιωάννης Βανταράκης, γεννημένος και μεγαλωμένος στον Βύρωνα, με μία 4χρονη στάση στην πανέμορφη Βέροια. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είχα μία ιδιαίτερη αγάπη για τον κινηματογράφο, αργότερα για το θέατρο, ταυτόχρονα πάντοτε με τη μουσική, τα βιβλία και γενικά με ό,τι αφορούσε τις τέχνες. Πιστεύω ότι είναι οι αφορμές που γεννούν στον άνθρωπο το συναίσθημα του να αγαπήσει τον εαυτό του πρώτα και στη συνέχεια τον συνάνθρωπο του, καθώς και να μπορέσει να κατανοήσει την ομορφιά του διαφορετικού, χωρίς να το σκοτώνει.

Περισσότερα άρθρα